SOSYAL MEDYA NEDEN RUHUMUZU YARALIYOR?
Ruhumuzun üzerine çöken bu ağır bulutu hiçbirimiz inkâr edemeyiz. Bir yanda dünyayı sarsan karanlık dosyalar; öte yanda Atlas’ın, Ahmet’in ve adını bile duyamadan toprağa verdiğimiz nice pırıl pırıl çocuğun sokak ortasında, herkesin gözü önünde koparılan hayatları… Üstüne bir de her gün ekranlarımızdan üzerimize boca edilen “Büyük bir savaş kapıda mı?” söylemleri…
Sosyal medya, artık çoğumuz için bir haber kaynağından çok, “kolektif bir acı merkezine” dönüşmüş durumda. Acılar aralıksız akıyor, durup nefes almaya bile fırsat bırakmıyor.
Korku ve Çaresizlik Arasında Sıkışmak
Bu kadar kötülüğü arka arkaya gördüğümüzde insanın içinden ister istemez üç duygu yükseliyor: öfke, korku ve çaresizlik. Öfke, kötülere karşı içimizde yükseliyor. Korku, çünkü dünya kontrolümüzden çıkıyormuş gibi geliyor. Çaresizlik ise “Ben ne yapabilirim?” sorusunun cevapsız kalmasından doğuyor.
İşte tam bu noktada, Âl-i İmran Suresi 103. Ayet hayati bir hatırlatma gibi duruyor önümüzde: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın; ayrılığa düşmeyin.”
Bu çağrı, insanı insana bağlayan ortak bir sorumluluğa işaret ediyor.
Ortak Vicdanın İpi
“Allah’ın ipi”, bu topraklarda yüzyıllardır bizi ayakta tutan ortak vicdan, merhamet ve adalet duygusudur. Acıya uğrayan kim olursa olsun, kalbimizin sızlamasıdır. Bir çocuğun canı yandığında, bunun hepimizin meselesi olmasıdır.
Ayrılığa düşmemek, aynı düşünmek değil; aynı acıda buluşabilmektir. Atlas için ağlayanla Ahmet için ağlayanı yan yana getirebilmektir. Sessizce ama samimiyetle, “Bu böyle gitmemeli” diyebilmek ve hatta bu acıların tekrar etmemesi için çözüm yolları geliştirebilmektir.
İyiliği Çoğaltmak Mümkün mü?
Sosyal medya bize her gün dünyanın ne kadar kötü olabileceğini gösteriyor. Ama belki de bizim payımıza düşen, kötülüğün hızına ve çaresizliğine kapılmak değil; iyiliği bilinçli şekilde çoğaltmak. Bir annenin yasına saygı duymak, bir çocuğun güvenliği için ses olmak, nefret diline kapılmadan haksızlıklara itiraz edebilmek.
Büyük dönüşümler her zaman büyük sloganlarla başlamaz. Bazen küçük ama sahici bir merhametle başlar.
İlk önce kendini düzgün ve sağlam tutmaktan, etrafına da en güzel örneklerden biri olabilmekten başlar.
Hatırlayın, Peygamberimiz (S.A.V.) de cahiliyetin en karanlık günlerinde yeryüzüne doğmamış mıydı? Kafirlerin ve putperestlerin sapkınlıklarından hiçbirine uymuş muydu? Ya da bunlardan ızdırap duyuyor olmasına rağmen “Canım çok sıkıldı” diyip depresyonun karanlık kuyularına mı düşmüştü, yoksa büyük küçük herkesin “Emin” saydığı, tertemiz bir hayat mı sürmüştü?
Müslümana kedere kapılmak yakışmaz.
İslam’a, Kur’an’a, Hadis’lere sarılmaya şimdi her zamankinden daha fazla ihtiyacımız var.
Yüce Allah (C.C.), Ra'd Sûresi 28. Ayette şöyle buyurmaktadır: “Onlar iman eden ve gönülleri Allah'ın zikriyle sükûnete erenlerdir. Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur.”
Kederin bir kara bulut gibi üzerimize çöktüğü zamanlarda; birlik oluşumuzdan güç alarak, ayrışmadan; Kur’an’a, namaza yönelip hangi işle güçle hayatımızı devam ettiriyorsak onu da en iyi şekilde yapmaya gayret ederek, hayattan elimizi eteğimizi çekmeden, bizzat çevremizle bağlarımızı güçlendirerek bu buhranlı günlerden ancak sağ salim çıkabiliriz.
Birlikte Kalabilmek
Ülkemiz çok acılar gördü, yaşadı. Ama her seferinde ayakta kalmasını sağlayan şey, bağlarının kopması değil, yeniden ve daha sıkı düğümlenmesiydi.
Bugün de yapılacak olan bu: Daha dikkatli, daha vicdanlı ve daha merhametli bir şekilde birbirimize tutunmak.
Bize bir buhran olarak yaşatılmak istenen her ne ise, tam tersine, kimsenin bizim birliğimize, beraberliğimize, milli ve manevi değerlerimize saldırmasına fırsat vermeden, tüm bu çirkinliklere karşı tedbirler alırken; aynı zamanda da psikolojik sağlamlığımızı her zamankinden daha çok arttırmaya ihtiyacımız var.
Bunu da ancak önce kendimizle ve ailemizle, daha sonra yakın çevremizle ve en nihayetinde de toplumsal hayatta kalma yeteneklerimiz sayesinde başarabiliriz.
Dr. Meryem ÇILDIR