Bir Bayram Sabahına Daha Uyandık…
Ama eski bayram sabahları gibi değil.
Ne kapı önünde ayakkabı bekleyen çocuk heyecanı var,
ne mahalleyi saran o et kavurma kokusu…
Eskiden bayram sabahı insanlar birbirine giderdi,
şimdi herkes birbirinin paylaşımına gidiyor.
Kimisi “iyi bayramlar” yazıyor,
kimisi savaş videosu paylaşıyor.
Bir elde kahve, diğer elde telefon…
Dünya parmak ucunda ama vicdan çekmiyor.
Vallahi eskiden kurbanlık koç kaçardı mahalle peşinden koşardı…
Şimdi insanlık kaçmış, kimsenin peşinden koştuğu yok.
Herkesin elinde bir öfke.
Bir taraf tamamen haklı, öbür taraf tamamen şeytan…
Sosyal medya sağ olsun, artık kimse düşünmüyor; direkt infaz ediyor.
Bir videonun altına bakıyorsun;
adam sabah kurban kesmiş, öğlene kadar üç ülke yönetmiş yorumlarda…
Oysa bayram biraz durmaktı.
Bir yetimin başını okşamak, bir büyüğün elini tutmaktı.
Küsün kapısını çalmaktı.
Şimdi herkes dünyanın derdini çözüyor ama aynı apartmanda birbirine selam vermiyor.
En garibi de şu;
insanlık adına paylaşım yapanların çoğu, evde annesine ses yükseltiyor.
Vicdan artık sokakta değil, story’de yaşatılıyor.
Belki de bu bayramda kesmemiz gereken ilk şey;
öfkemiz…
kinimiz…
ekrandan beslenen kibirimiz…
Çünkü insan bazen elindeki telefonu bırakınca yeniden insan olduğunu hatırlıyor.
Hayırlı Bayramlar…